Is het u ook opgevallen? Alles en iedereen wordt circulair. Alles van waarde behoudt zijn waarde. Afval is voedsel. Een gesloten kringloop. Hoe dan? Door het verminderen en hergebruiken van producten, onderdelen en grondstoffen. En door hernieuwbare energiebronnen. In mijn LinkedIn profiel presenteer ik mezelf ook als aanhanger van de circulaire economie. Ik weet hoe je een product lifecycle analyse maakt en een circulair businessmodel. Ik kan circulair ontwerpen en ben bekend met recycling van kunststoffen. Maar dat is werk. Hoe zit het eigenlijk met m’n eigen circulaire gedrag? Ik wil natuurlijk wel geloofwaardig overkomen. Hoe congruent zijn werk en privé in dit verband met elkaar en is dat goed genoeg?
Als ik naar mezelf kijk zijn er dingen die ik al heel lang spontaan doe. Zoals schroefjes, ringetjes en andere bevestigingsmaterialen verzamelen en bouwmaterialen van hout en kunststof. Daar repareer en bouw ik van alles mee. En ja de Saab heb ik toch de deur uit gedaan. Die is aan een nieuw leven begonnen bij een nieuwe eigenaar. Dat is niet helemaal circulair. Onze afgedankte kleding gaat naar de kringloop of belandt in de textielcontainer. Ook niet helemaal circulair. Voor m’n racefiets voorzie ik wel een volledig circulaire toekomst. Met dat stalen ros, een Duell van meer dan 25 jaar oud, ga ik dit jaar weer de Midzomer Challenge rijden. En waarschijnlijk laat ik hem ook kennismaken met de Mont Ventoux. Ik doe hem niet weg voor zo’n carbon fiets, voor geen goud. Over 25 jaar wordt-ie omgesmolten. Hartstikke circulair dus.
In plaats van de Saab ga ik me inschrijven voor een elektrische deelauto bij ons in de buurt. In plaats van boeken, lees ik digitale epubs. En als het sneeuwt leen ik de sneeuwschuiver van de buurman. Van bezit naar gebruik, half circulair zou ik zeggen. De wekelijkse boodschappen laten we bij ons thuisbezorgen. Is dat circulair? We doen het voor ’t gemak en om niet te worden blootgesteld aan impulsaankopen. Het huis laten we schilderen, binnen en buiten. Ook voor ’t gemak en omdat de schilder duurzamer met z’n materialen omgaat en de verf die overblijft kan gebruiken bij andere klanten. Het dak ligt vol met zonnepanelen, maar het warme douchewater loopt nog gewoon weg door het riool. Punt van aandacht. Tot zover de Technische kringloop.
Door naar de Biologische kringloop. Die is kleinschaliger en minder indrukwekkend dan het circulaire model van SimGas, dat gebaseerd was op het vergroten van de waarde van koeienpoep. Bij ons in de tuin hebben we geen composthoop. We scheiden wel het GFT afval van het plastic en papier. De koffieprut verdwijnt in de moestuin. Etenswaren gooien we zelden weg. Tulpen- en dahliabollen haal ik elk jaar uit de grond en worden zolang mogelijk hergebruikt. Hoe ver moet je eigenlijk gaan met die biologische kringloop? Wat als ik straks zelf aan ’t eind van m’n levenscyclus ben? Ik kan mezelf tenslotte niet blíjven heruitvinden. Moet ik kiezen voor begraven of cremeren? In ieder geval zonder kleren. Begraven lijkt sfeervoller. Vanzelfsprekend niet in een kist, maar gemummificeerd, bijvoorbeeld in bananenbladeren? Of toch cremeren, in een zuinige oven met warmte-terugwin-installatie? En is de energetische restwaarde dan nog wel gelijk aan wat ik nu waard ben? Ik ben er nog niet uit.